Pokażemy ślady odciskane w sensie dosłownym, jako jedna z technik zdobniczych i artystycznych, znaki autorskiego „ja” artysty pozostawiane w dziełach, ślady otaczającej rzeczywistości utrwalone jako dokument czasów na fotografiach, w pamiętnikach i listach, ślady kreślone symbolicznie, jako znaki magiczne i ochronne, znaki boskości obecne w kulcie i w sztuce, ślady codziennego użytkowania widoczne na przedmiotach gromadzonych w muzealnych kolekcjach czy ślady, jakie na ludzkich losach odcisnęły kataklizmy dziejowe. To także refleksja o tym, jak może wyglądać interpretacja śladów zapisanych w muzealnych obiektach, gdzie jest granica naszych dociekań, jak działa pamięć i jak czasami zaciera się ślady.
Na wystawie będzie można zobaczyć prace artystów tworzących poza głównym nurtem sztuki – m.in. Marii Wnęk, Władysławy Iwańskiej, Nikifora, Karola Wójciaka – Heródka czy Piotra Kwita. Pokażemy przedmioty kultu religijnego, dzieła o tematyce sakralnej, artefakty cechowe czy sztambuchy i dzienniki, także przedmioty osobiste sygnowane inicjałami. W części poświęconej śladom – odciskom znajdą się klocki i odbitki drzeworytnicze, tkaniny zdobione techniką batikową, batikowe pisanki i przedmioty zdobione ornamentem stempelkowym. Uzupełnieniem będą pamiątki po dawnych mieszkańcach Sądecczyzny i fotografie pokazujące ślady ich obecności.
Prezentowane eksponaty i archiwalia pochodzą ze zbiorów własnych Muzeum Ziemi Sądeckiej, Muzeum im. Władysława Orkana w Rabce-Zdroju, Muzeum Etnograficznego im. Seweryna Udzieli w Krakowie oraz Muzeum Lubovelskiego w Starej Lubovli.
źródło informacji

źródło informacji

9 stycznia 2026

Wystawa jest efektem wielu miesięcy intensywnej pracy, twórczych poszukiwań i świadomego budowania własnego stylu. Każda fotografia to osobna opowieść – efekt połączenia technicznej precyzji, wyczucia światła oraz indywidualnej wrażliwości autorów. Ekspozycja ukazuje różnorodność tematów i podejść artystycznych, a jednocześnie podkreśla wspólną pasję do opowiadania historii językiem obrazu.

Autorzy prac: Katarzyna Bielak – Wójtowicz, Paulina Cebula, Aleksandra Matuszewska, Paweł Biskup i Jacek Rola.

Wernisaż wystawy odbędzie się 8 grudnia 2025 r. (poniedziałek) o godz. 17:00 w zabytkowych piwnicach (poziom -1) Sądeckiej Biblioteki Publicznej przy ul. Franciszkańskiej 11.

źródło informacji

08 grudnia 2025r

źródło informacji

13 listopada 2025r

Wizyta w NMG to znakomita okazja do wprowadzenia dzieci i młodzieży w świat sztuki. Daje możliwość zapoznania ich z różnymi formami sztuki, w tym malarstwem, rzeźbą, grafiką i innymi dziełami artystycznymi.

Wystawy w galerii zmieniają się co miesiąc, oferując odwiedzającym możliwość zobaczenia nowych ekspozycji i poznania artystów oraz ich prac.

Dla zorganizowanych grup Nowosądecka Mała Galeria organizuje również specjalne warsztaty artystyczne, które stanowią znakomitą okazję do kreatywnego spędzenia wolnego czasu. Pozwalają dzieciom, pod okiem doświadczonych instruktorów, zapoznać się z różnymi technikami artystycznymi takimi jak: malarstwo, rzeźba, grafika, collage.

Poziom trudności oraz materiały są dobierane indywidualnie. Dostosowane są do wieku uczestników (po wcześniejszej konsultacji telefonicznej).

Ponadto NMG zachęca do odwiedzenia stałej ekspozycji prac znanej nowosądeckiej malarki Ewy Harsdorf. Dodatkowa propozycja to warsztaty inspirowane jej twórczością. W programie: zabawa portretem, rysunek malowanie plamami, collage.

Aby umówić się na wizytę oraz warsztaty należy zadzwonić pod numer 500 80 33 80 w celu ustalenia terminu i szczegółów spotkania.

Uwaga: Liczba miejsc ograniczona.

Koszt:

• 25 zł od osoby
• 20 zł od osoby (z własnymi materiałami)

źródło informacji

warsztaty

Wstęp wolny

Wystawa grafik i fotografii prezentuje różnorodne spojrzenia na rzeczywistość, uchwycone zarówno w precyzyjnych liniach grafiki, jak i w ulotnych kadrach fotografii. Zestawienie tych dwóch mediów pozwala na twórczy dialog między techniką a emocją, światłem a cieniem, wyobraźnią a dokumentem.

Autorka wystawy eksploruje tematykę codzienności, przestrzeni miejskiej, natury oraz ludzkich emocji. Jej prace poruszają się na granicy między realizmem a abstrakcją, łącząc tradycyjne metody z nowoczesnymi środkami wyrazu.

Wystawa jest zaproszeniem do refleksji nad tym, jak różne formy wizualnego przekazu mogą opowiadać o świecie — zarówno tym zewnętrznym, jak i wewnętrznym. Każde dzieło to osobna historia, a jednocześnie część większej opowieści o poszukiwaniu piękna, prawdy i znaczenia.

Wstęp wolny.

MARCJA OLBRYCHT – urodzona w 2001 r. w Nowym Sączu. W 2024 r. ukończyła z wyróżnieniem studia na kierunku grafika na Uniwersytecie Rzeszowskim. Artystyczne prace magisterskie zrealizowała w pracowni druku cyfrowego oraz pracowni projektowej II. Dyplom “Oniryczny ogród” otrzymał wyróżnienie w konkursie im. Jerzego Panka za najlepszy dyplom roku 2023/2024. Autorka kilku wystaw indywidualnych i uczestniczka licznych wystaw zbiorowych m. in. w Tarnowie, Rzeszowie, Jarosławiu, Krakowie, Warszawie, Toruniu, Gdańsku. Zajmuje się projektowaniem graficznym, grafiką cyfrową i warsztatową, a także malarstwem i fotografią.
źródło informacji

Obserwuję, jak kołysze się liść. Przyglądam się miękkiej trawie, która przypomina mi sierść zwierzęcia. Szukam powiązań, podobieństw. Liść klonu jak dłoń ukochanego, gra światła i cieni pod dziką śliwą – jak piegi na plecach. Zapach tataraku to zapach dzieciństwa.

Gdy przebywam wśród natury staram się być blisko. Traktować ją z uwagą, z szacunkiem. Nie portretuję jej, nie symuluję. Próbuję oddać jej istotę: wzrastanie, wilgoć, migotliwą zieleń. Pragnę się w niej zanurzyć. Zobaczyć to, co niewidoczne – a potem wycofać się za delikatną siatkę rysunku.

źródło informacji

Łukasz Owsianka:

Urodzony w 1986 r. Mieszka i pracuje w Nowym Sączu. Posiada świadectwo czeladnicze w zawodzie fotograf. Od 2022 r. pracuje w Pałacu Młodzieży w Nowym Sączu na stanowisku audiowizualnym.

Wystawa potrwa do 24 sierpnia 2025r.

źródło informacji

Władysława Iwańska /1927-2005/ – uznawana jest dziś przez znawców za jedną z najwybitniejszych reprezentantek współczesnego malarstwa „intuicyjnego” w Polsce. W bogatej już publicystyce poświęconej artystce jest ona też określana jako ”Mistrzyni nieba”  i „Malarka najpiękniejszych snów”. Urodziła się i przez całe życie mieszkała w Nowym Sączu, ale jej twórczość nie jest powszechnie znana z racji wyizolowania w którym żyła. Malowała od wczesnej młodości, na papierze, stosując akwarele, tempery i pastele.

Źródła twórczości Władysławy Iwańskiej tkwią w jej talencie i w szczególnej wrażliwości estetycznej, ale także w osobistych przeżyciach o wymiarze tragicznym. Malarka mieszkała na Helenie, dzielnicy miasta stale zagrożonej powodzią. Wody rzeki Dunajec wielokrotnie zalewały i rujnowały skromny domek malarki. Ona sama, niejednokrotnie wraz z rodzicami, ratowała swoje życie ucieczką. Poczucie strachu, zagrożenie żywiołem, które zaważyło na całym jej życiu, znalazło także mocne odbicie w twórczości.

Twórczość Wł. Iwańskiej układa się w serie liczące od kilku do ponad 200 prac. Każda z serii jest malarską opowieścią, obrazy ułożone są w określonej kolejności i wypełnione treścią jak kolejne stronice książki. Wyrażają przeżycia i stany psychiczne autorki, przemyślenia i nastroje związane z cyklicznymi zmianami w przyrodzie, które znalazły najpiękniejsze odbicie w serii „Jesienny powiew”, wątki religijne z przedstawionymi w baśniowy sposób „Trzema Królami”, czy wreszcie zwykłe ludzkie marzenia i tęsknoty do poznawania miejsc pięknych, niecodziennych. Do najciekawszych serii obrazów należą m.in.: Raj, Artystyczne miasteczka, Sierota kuli ziemskiej, Wiatr w ukłonach, Żywe fale, Żywe chmury, Żywe niebo, Dziady polne, Krople rosy, Św. Marcin i inne. Artystka najbardziej lubiła malować przy muzyce, wspominała z żalem że musiała w dzieciństwie, z braku środków finansowych, przerwać naukę gry na skrzypcach.
Nie założyła rodziny. Po śmierci rodziców przez kilkadziesiąt lat żyła samotnie, w dużej, pogłębiającej się izolacji od otoczenia. Swoim wystawom nadała tytuł „Za ścianą świata”, wyrażając własne wyizolowanie spośród ludzi. Należy zaznaczyć, że to sama artystka odsuwała się od ludzi lub nie pozwalała przeniknąć bliżej niej tym, którzy byli jej życzliwi i chcieli pomóc. Nie ufała im. ”Bardzo chciałabym przebyć trochę czasu gdzieś w ustronnych, ładnych miejscach, z daleka od ludzi…”- tak komentuje swoje uczucia przy malowaniu Pustynnego powiewu. „Jestem sierotą kuli ziemskiej, za ścianą świata. Ludzie stali się dla mnie kamiennymi posągami, którymi udekorowane są miasta i miasteczka. A żywe pozostały tylko drzewa, kwiaty, niebo”. Pomimo że żyła w bardzo trudnych warunkach materialnych, niechętnie sprzedawała swoje obrazy gdyż była do nich bardzo emocjonalnie przywiązana. Nie malowała na sprzedaż, tylko dla siebie. W wymiarze psychologicznym świat malarstwa Władysławy Iwańskiej jest jej lepszym światem, jej „azylem”, rzeczywistością lepszą od tej, w której przyszło jej żyć.
Prace Władysławy Iwańskiej znajdują się dziś w zbiorach kilku największych muzeów etnograficznych w Polsce i w kolekcjach prywatnych w wielu krajach. W 2010 r. malarka dostąpiła, choć już pośmiertnie, największego artystycznego wyróżnienia – jej obrazy reprezentowały sztukę Polską na IX Międzynarodowym Triennale Sztuki Samorodnej INSITA w Słowackiej Galerii Narodowej w Bratysławie, najważniejszym tego typu wydarzeniu na świecie, odbywającym się od lat 60. XX w. w stolicy Słowacji.

Miasto Nowy Sącz ma prawo szczycić się twórczością Władysławy Iwańskiej, podobnie jak twórczością i postacią Nikifora szczyci się dziś Krynica.

Samotny domek artystki, ze ścianami pokrytymi wewnątrz absolutnie jedynymi w swoim rodzaju malowidłami, tak często i emocjonalnie przedstawiany przez nią na obrazach, stoi od 20 lat, czyli od śmierci malarki, opuszczony. Powinien zostać uratowany i jako dom-pracownia artystki stać się obiektem muzealnym.
źródło informacji

Tytuł wystawy – Kochani ludożercy –  pochodzi z wiersza Tadeusza Różewicza List do ludożerców z tomiku Formy, Wydawnictwo Czytelnik, 1958.

Ja Lissitzky – urodzony w 1990 roku w Elblągu. W 2018 roku ukończył Akademię Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie z tytułem magistra. Jego twórczość została doceniona w międzynarodowym konkursie M&C Saatchi Art for Change Prize, gdzie w 2022 roku zdobył nagrodę dla Europy. Prezentował swoje prace na licznych wystawach indywidualnych i zbiorowych, w tym w prestiżowych galeriach w Berlinie, Londynie i Wrocławiu. Obecnie mieszka i pracuje we Wrocławiu.

Artysta zaprezentuje wybór rysunków i obrazów z lat 2018-2025, czyli okresu po ukończeniu studiów artystycznych na krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Głównym motywem prac jest człowiek w ujęciu indywidualnym i zbiorowym. Artysta eksploruje temat portretu, także społecznego. Miesza konwencje, posługując się ugruntowaną tradycją malarstwa, ale też karykaturą i prymitywizmem, w efekcie kreując własny unikalny język wizualny. Najważniejszy dla niego jest gest i swobodne posługiwanie się medium, które samą swą plastyczną materią podpowiada rozwiązania formalne. Z całości wyłania się ironiczne, pełne jednocześnie humoru i tragizmu, ujęcie rodzaju ludzkiego.

Wystawa potrwa do 27 lipca 2025r.
źródło informacji

Wystawa PRZEBIŚNIEGI jest prezentacją twórczości nauczycieli akademickich katedry Edukacji artystycznej i sztuk wizualnych oraz studentów kierunków artystyczno-projektowych Wydziału Nauk Społecznych i Sztuki, Akademii Nauk Stosowanych w Nowym Sączu – Graphic design i technologie wizualne (studia pierwszego stopnia) i Projektowanie zorientowane na użytkownika nowych mediów (studia drugiego stopnia).

Na wystawie zaprezentowane są różnorodne prace wykładowców tworzących katedrę Edukacji artystycznej i sztuk wizualnych, którzy nie tylko prowadzą zajęcia kierunkowe z obszaru sztuki, graphic design i ux-design, ale także są aktywnymi artystami, projektantami reprezentującymi liczne media artystyczne – zarówno tradycyjne, jak i współczesne.

Ekspozycja prac studenckich jest zbiorem wybranych realizacji, które powstały pod kierunkiem wykładowców, w ramach licznych, praktycznych zajęć artystyczno-projektowych na prowadzonych kierunkach.

PRZEBIŚNIEGI – to nie tylko wczesne kwiaty zwiastujące wiosnę, odrodzenie, przebudzenie z zimowego snu. PRZEBIŚNIEGI – to coś, co w odpowiednich warunkach kiełkuje, przebija się, wzrasta, daje głos… To sytuacja cykliczna, podejmowanie walki o zwycięstwo – sztuki, edukacji, nowych idei, jakości kształcenia, konstruktywnego dyskursu, partnerstwa w relacji mistrz – uczeń.

Wykładowcy Katedry Edukacji artystycznej i sztuk wizualnych ANS w Nowym Sączu biorący udział w wystawie:

prof. dr hab. Krzysztof Tomalski,

prof. dr hab. Andrzej Szarek,

dr hab. Iwona Bugajska-Bigos, prof. ANS (kierownik Katedry),

dr hab. Michał Jandura, prof. ANS,

mgr Agata Rolka

mgr Mariusz Obrzut

mgr Jarogniew Barciszewski-Kozioł

Wystawa potrwa do 21 kwietnia 2025r.

źródło informacji

Wojciech Pondel – urodził się w 1973 roku w Kluczborku. Jest absolwentem Liceum Plastycznego w Opolu. W 1999 roku ukończył Wydział Rzeźby na Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie. Od wielu lat mieszka na Podhalu w Czarnym Dunajcu, gdzie prowadzi pracownię artystyczną.

Jest autorem m.in.: pomnika Władysława Biegańskiego, Częstochowa, 2008; pomnika Jana Pawła II, Krzyżowice, 2012; pomnika Marka Perepeczki, Częstochowa, 2014; pomnika Jana Pawła II, Buglose, Francja, 2017; pomnika upamiętniającego żołnierzy walczących podczas I Wojny Światowej, Mond de Marsan, Francja, 2019; pomnika Jana Pawła II, Nikozja, Cypr, 2000; pomnika Pani prof. Ariadny Gierek-Łapińskiej, Katowice, 2024.

Brał udział w wystawach zbiorowych oraz zrealizował kilka wystaw indywidualnych m.in.: 28 Congress Internationale de la Medaille d’Art FIDEM Paris 2002, Francja; Art Medal World Congress FIDEM XIX 2004 Seixal, Portugal; 30th Congress International FEDERATION of Medallic Art FIDEM 2007 Corlado Springs, USA; International Sculpture Festiwal ART SPACE LINE 2020, Czechy;

,,Rzeżba” wystawa indywidualna, Muzeum w Praszce, 2022; ,,Salon Wiosenny” Galeria Sztuki Współczesnej, Opole, 2022; ,,Nie tylko taniec” BWA Jatki, Nowy Targ, 2022; ,,Dwugłos”, Muzeum Diecezjalne, Opole, 2023; Biennale Laboratorium Rzeźby, ToTuart Gallery, Warszawa, 2024

.źródło informacji

Wernisaż wystawy odbędzie się 13 grudnia godz. 17.00

16 grudnia 2024 roku minie 140 lat od oddania do eksploatacji Galicyjskiej Kolei Transwersalnej – połączenia kolejowego liczącego 750 kilometrów długości, poprowadzonego od Zwardonia, przez Żywiec, Suchą, Nowy Sącz, Grybów, Zagórz, Stanisławów do Husiatyna – biegnącego na sporym odcinku równolegle do linii Kraków–Lwów.
Zapraszamy do uczestnictwa w otwarciu wystawy planszowej prezentującej pierwsze dwudziestolecie (1884-1904) eksploatacji odcinka Chabówka–Nowy Sącz.

Linia powstała ze złączenia w całość istniejących fragmentów dróg żelaznych z nowo wybudowanymi odcinkami Zwardoń–Żywiec–Nowy Sącz (184 km), Grybów–Zagórz (114 km) i Stanisławów–Husiatyn (146 km), o długości 444 km. Do tego powstały połączenia „poboczne”, służące do skomunikowania nowej linii z istniejącymi kolejami – jak Oświęcim–Skawina–Podgórze (48 km), Sucha–Skawina (62 km) i Zagórzany–Gorlice (5 km), przez co całkowita długość nowo wybudowanych odcinków wyniosła 559 km.

źródło informacji